http://mamrizzio.blogspot.com/2009/10/1.html

مرحمت فرموده لینک بنده را تغییر دهید. اینجا دیگر نمی‌نویسم فقط لینک‌ها را منتشر می‌کنم. بلاگفا این روزها ...

http://mamrizzio.blogspot.com/2009/10/blog-post_03.html

کامنت‌های خصوصی خود را در همین مکان درج کنید. ممنونم

در وبلاگ جدید

* چون که زاغان خیمه بر گلشن زدند / بلبلان خامش شدند و تن زدند

* این آخرین پستی‌ست که در این وبلاگ به صورت مستقیم می‌نویسم. از این به بعد وبلاگ اصلی در بلاگر است و تقاضا می‌کنم لینک بنده‌ی حقیر را از fa به spot تغییر دهید.

* از این به بعد هرگاه که در وبلاگ اصلی مطلبی نوشتم، برای خبردار شدن دوستان بلاگفایی که کم تعداد هم نیستند لینک آن را به‌صورت پست جدید همینجا درج می‌کنم پس لطف کرده بنده را از لیست وبلاگ دوستان در پنل مدیریت بلاگفا حذف نفرمایید.

* پیشنهاد می‌کنم اگر در جی‌میل عضو هستید گوگل ریدرتان را فعال کنید. توضیحاتش با سرچی کوچک در موتورهای جستجو وجود دارد. بسیار مفید است. بدین‌صورت از آپدیت شدن هر سایت و هر بلاگی از هر سرویس دهنده‌ای مطلع شده و تمام آنها را در یک صفحه می‌خوانید. اگر جی‌میل ندارید مطلع باشید که نصف عمرتان برفناست.

* دوست داشتم بمانم، یک سال و نیم ماندم اما دیگر نشد. سرویس مطمئن‌تر، پرسرعت تر که مزیت اصلی‌اش در روزهای حساس مشخص می‌شود که سرورش به قول آقای شیرازی مشکل پیدا نمی‌کند. العهده علی الراوی امیدوارم آقای شیرازی مدیریت بلاگفا همیشه موفق باشند. زان یار دلنوازم شکری‌ست با شکایت. همین که محیطی فراهم کرد برای ایجاد دوستی‌ها و روابط ماندگار با دوستان گرامی خود بالاترین مزیت بود. باقی همه بقایش.

* اوصیکم (و کما) بالتقوی . اوصیکم (و کما) بالمهاجرت به بلاگر یا وردپرس یا بلاگ اسکای. از ما گفتن بود به هر حال تو خواه پند گیر خواه ملال.

اندک اندک جمع مستان می‌روند. گویا تک تک دوستان به فکر کوچ از بلاگفا افتاده‌اند. بنده هم آخرین روزهایی‌ست که در اینجا هستم. به نحوی رفتار کرده‌اند که با نفرت و نه دلتنگی خواهم رفت. به جایی خواهم رفت که خدماتش را فدای مصالح و ضوابط و مصالح نکند. به جایی می‌روم که همانند خانه‌ام احساس راحتی کنم و از سنگینی نگاه رهزنان و حرامیان که این روزها انگشت در سوراخ جهان کرده قرمطی می‌جویند، رهایی یابم. از هر چه نام ملی و میهنی و بومی و... را یدک کشیده بیزارم. چه علوم انسانی‌اش چه شبکه‌ی تبادل اطلاعاتی‌اش چه جامعه‌ی مجازیش.

با دو هزار و پانصد سال سابقه‌ی پادشاهی و هزاران سال سابقه‌ی تمدن از شهر سوخته تا تهران بزرگ (کذا) هنوز ملتش فکر می‌کنند که حتما یک نفر باید در راس امور باشد. هنوز به خود اطمینان ندارند؛ اگر چه خود اسیر هیولای مستبد درونند. هنوز بر سر این آرمانند که باید و باید و حتما حکومتی باشد و هر چه حکومت مقتدرتر و بزرگتر و پرهیمنه تر لابد کاراتر. با تمام ادعای دموکراسی و زنده باد مخالف من، کوچکترین انتقاد را برنمی‌تابند و عدم اطلاع خویش را در بند بند سطورشان به هزار ترفند و خدعه پنهان کرده و ندای هل من مبارز سر می‌دهند. آن گاه که حتی در خفا چیزکی در گوششان می‌گویی عکس العملشان نهایتاً در حد چپو کردن پارچ و لیوان بر سر سفره‌ست.

چرا نگویم؟ چرا ننالم که این بار دلم گرفته. آنان که به اصطلاح خود را پیشرو و مترقی و به قولی "الیت" می‌دانند هنوز به این سطح از درک نرسیده‌اند که مردم همانی نیستند که فقط کامنت می‌گذارند یا راهپیمایی می‌کنند. این گسست میان خود مردم و گسست در انسانیتی که کم کم از جامعه رنگ باخته را نمی‌بینند و با عینک سبزی که به چشمشان زده اند دریای مواج و خروشان ملت همیشه در صحنه را اقیانوسی از سون آپ دموکراسی خواهی می‌بینند

عالم سوز که نبودیم، می‌رویم اینجا که عافیت سوز نشویم.